Skład nieskomplikowany – Andrzej Poniedzielski i Andrzej Pawlukiewicz, a wrażeń cała masa. Od radości, śmiechu do nostalgii i zadumy ścieżką autoironii Poniedzielski prowadził publiczność w czasie swojego recitalu „Monday Day”.
We wtorkowy wieczór sala Suwalskiego Ośrodka Kultury była zapełniona po brzegi. Andrzej Poniedzielski jest w końcu tylko jeden, choć sam na scenie nie występuje. Poniedzielski nie śpiewał (broń Boże!), prezentował swoje piosenki, a zaczął od prawdy podanej w charakterystyczny dla siebie sposób: Gdy ktoś chce sobie życie poprawić / To wystarczy poprawić poduszkę (z piosenki „Chyba już można iść spać”).
Duet APAP, lub jak kto woli – PAPA, przybył do Suwałk z programem jubileuszowym. Poniedzielski, jako że nie jest zwolennikiem benefisów, okazję do świętowania zorganizował sobie sam – „żeby nikt inny tego nie zrobił”. – Benefis jest dobry, gdy się już nie dowidzi i nie dosłyszy, łatwiej to wtedy przeżyć – dodał.
„Nienachalny polski optymizm” Poniedzielskiemu towarzyszył cały wieczór. Jak wirus przeniósł się też na publiczność, która dobrze bawiła się przy żartach z „memopauzy” (pamięci napadowej), ujemnego temperamentu, opowieściach o początkach weny twórczej odkrytej przed akwarium w Augustowie, czy historiach z Kielecczyzny, gdzie każdy nosi w sobie gen rolnika lub partyzanta, albo obu jednocześnie. „Pętla kiwi” zbliżyła pokolenia, rozbawił żart o strachu świadomej grzybiarki i piosenka à la Presley o gender.
Koncert, podczas którego duet wykonał piosenki: „Postarzała nam się już ta nasza wiosna”, „Trzy pytania” z muzyką Bułata Okudżawy, „Rozdarcie”, zakończyła na bis kwintesencja „nienachalnie radosnej” muzyki Leonarda Cohena, ze słowami artysty – „Tęsknij za kolejnym dniem”.
Co Andrzej Poniedzielski mówi o życiu, wspomnieniach i jubileuszu? Więcej w wywiadzie: Świat jest pionierskim dziełem Stwórcy.
Fot. Niebywałe Suwałki oraz Wojciech Otłowski – www.wojciech-otlowski.pl
