Dokąd zatem jest ta podróż? Ano wszędzie tam, gdzie chcemy. Tam, gdzie rzeka wije się niebieskozieloną wstęgą, czasem tylko zmieniając swój kierunek. Tam, gdzie diabeł wiedzie na pokuszenie i zatracenie, mamiąc pięknym krajobrazem Suwalszczyzny. Tam, gdzie ciągle żywy jest spór o starszeństwo belki tęczowej spinającej nawę drewnianych kościołów. Tam, gdzie pieśń najdłuższa niczym modlitwa wielkopostna zajmuje czas święty, a nabożnie przeżywana droga krzyżowa przy każdej tragicznej stacji obdarowuje nadzieją na kilkuletni odpust doczesnych win i tyleż samo kwadragen. Tam, gdzie z na wpół przymkniętymi oczami malujemy pachnący różami obraz. Tam, gdzie natura oddaje siebie rękom ludzi, nadającym jej nowy uduchowiony kształt. Tam, gdzie żyją wszyscy, których potrzeba na świecie, a pamięć o tych, którzy odeszli zapisana jest po wieki wieków. Wreszcie tam, gdzie oczy poniosą. Tam, gdzie raki zimują.Nie ma takiego drugiego miejsca w Polsce.

KRZYSZTOF SNARSKI