Lepszego zakończenia tegorocznych świąt próżno było szukać w okolicy. Sobotni wieczór – 28 grudnia „Na Starówce” zdominował występ trzech znakomitych bandów. Zwieńczenie roku wybrzmiało pod znakiem energetycznej muzyki i niebywałej publiczności. Na jednej scenie spotkały się: Monroe’s Mysterious Death (kooperacja muzyków znanych z Pokraka i MOAFT), MOAFT i legenda suwalskiej sceny alternatwnej – Drah. Po drugiej stronie barierek zebrała się całkiem pokaźna liczba fanów ostrych brzmień.
Autor: Artur Sawicki
Koncert rozpoczęło trio Monroe’s Mysteriuos Death. Jak sami mówią, gdzieś po drodze spotkał się Pokrak z MOAFT. Pojawiły się wspólne muzyczne fascynacje i pomysły. Wynikiem tychże jest fuzja dźwięków i brzmień, znakomitych wariacji wokalnych. Materiał zaprezentowany suwalskiej publiczności bardzo daleki był od tradycyjnych rockowych konstrukcji. Nie dostaliśmy tu klasycznych konstrukcji: zwrotka, refren, nieudane solo. W zamian brzmiały rozbudowane instrumentalne podróże, połamane podziały oraz dwa szorstkie wokale. Dało się tam słyszeć amerykańskie wpływy doskonałej starej szkoły spod znaku chociażby FUGAZI. Dla niezorientowanych w temacie, polecam lekturę zaległą na temat białostocko-morąskiej formacji. Energia, która niosła się po sali, spowodowałaby szloch i lament wśród króliczków z telewizyjnej reklamy baterii. Publiczność domagała się bisu, a takiej publiczności się nie odmawia.
Następni na scenie pojawili się muzycy formacji MOAFT. Publiczność solidnie już rozgrzana prowadziła szkołę tańca pogorzyskiego, zabawę w kółeczku oraz inne znane i lubiane kroki.
MOAFT to nieco inna stylistyka. W trakcie tego występu dominowały pozbawione wokali post-sludgeowe utwory. Oprócz materiału z krążka Vana Imago, olsztyńsko-morąskie trio zaprezentowało również nowy materiał, który możemy znaleźć na wspólnej produkcji Green Lungs Production – Split CD: POKRAK, MONROE’S MYSTERIOUS DEATH I MOAFT. Charakter tej muzyki trudno jest jednoznacznie określić. Słychać tam Neurosis, wygląda gdzieś instrumentalny Pelican, nie brak jednak muzykom własnych pomysłów i aranżacji. Jest ciężko, gęsto i nieprzewidywalnie.
Powrót na scenę to chyba jedna z najlepszych decyzji w karierze, ostatniego tego wieczoru, tria. Drah wrócił dojrzalszy, bosy i nieprawdopodobnie entuzjastyczny. Pośród publiczności znalazłem twarze, z którymi oglądaliśmy występy chłopaków na scenie w dawnym MDK-u czy ROKiSie. Suwalczanie mieli już okazję posłuchać Draha. Ja po kilkunastu latach spotkałem się z nimi na nowo. I było to spotkanie zaskakujące, urodzajne muzycznie. Od ubiegłej soboty album Drah „gości” w moim odtwarzaczu. Goszczą też wspomnienia i nadzieje. Znakomicie było usłyszeć brzmienia końca lat dziewięćdziesiątych, punkowy zadzior, chropowatą gitarę, galopującą sekcję. Dobrze było widzieć na scenie dojrzałych muzyków, którzy sprawili, że nastoletnia publiczność szalała. Suwałki też mają coś do powiedzenia i do wykrzyczenia.
Obok sceny ustawił się sklepik z marzeniami. Można było zakupić nagrania wszystkich trzech zespołów, koszulki, pewnie pstryknąć sobie pamiątkowe zdjęcia z muzykami i pogadać o życiu, przemijaniu i solidnym graniu. Oprócz tego kapele promowały zaprzyjaźnione inicjatywy spod znaku: Moose The Tramp i Echoes of Eon. Obie kapele słyszałem niejednokrotnie, obie znakomite! Tak po cichu proponuję kolejny HarDrahAtak, bo o ile nr 1 bardzo dobrze się zaczął, to poprzeczkę ustawiono wysoko. Trzy doskonałe tria, ponad trzy godziny bardzo dobrej muzyki. Nie było gadania trzy po trzy, były trzy zespoły po trzy głowy pełne muzyki!
Życzę Wam wszystkim dobrego, muzycznego roku. Zespołom – głowy pełnej pomysłów, pełnych sal i dobrych tras koncertowych, publiczności – dobrej zabawy i jeszcze lepszych wykonawców. Organizatorom – zaufania i promocji nowoczesnej muzyki! Do Siego Roku!
Fot. Niebywałe Suwałki, Ziemowit Tucholski, Wojciech Otłowski – www.wojciech-otlowski.pl
