„Taxi Teheran” – ostatni przed wakacjami seans w ramach cyklu „Kino konesera”

Głębokie, zabawne i olśniewające skrzyżowanie życia i sztuki – tak o filmie „Taxi Teheran” napisał Scott Foundas z „Variety”. Film Jafara Panahi będzie można obejrzeć w „Cinema Lumiere” we wtorek, 9 czerwca o godz. 18.30. Irańska cenzura za jego działalność filmową objęła go dwudziestoletnim zakazem wykonywania zawodu.

– Jestem filmowcem. Nie potrafię robić nic innego niż filmy. Kino jest dla mnie formą ekspresji i sensem mojego życia. Nic nie jest w stanie powstrzymać mnie przed kręceniem – twierdzi Jafar Panahi, reżyser „Taxi Teheran”. W tym filmie widać pasję twórcy. Każdy z pasażerów wnosi do filmu nowy problem, który urozmaica fabułę, i nową refleksję na temat życia w Iranie. Tym samym reżyser pozwala zabrać głos swoim rodakom, oddając nastroje społeczne w kraju. Chociaż reżysera objęto dwudziestoletnim zakazem wykonywania zawodu („Taxi”, tak jak i dwa poprzednie filmy twórcy, powstało nielegalnie, bez zgody irańskiej cenzury), z jego filmu płynie radość z życia i radość z tworzenia. Oczywiście, nie byłby Panahi sobą, gdyby nie uzupełnił swojego filmu o refleksje nad sztuką. W tej sprawie głos zabiera wspomniana siostrzenica, która komentuje szkolną lekcję o tym, jak powinno się robić filmy w jej ojczyźnie. Kiedy widz słyszy jej wywody, trudno uwierzyć, że mówi o prawdziwej sytuacji w Iranie. Tak jednak jest – „Taxi” to piękna audiowizualna pocztówka z tego malowniczego kraju. Jednak zamiast egzotycznych zdjęć, dominuje dokumentalne spojrzenie na otaczającą reżysera rzeczywistość. To między innymi jeden z powodów, dla którego w filmie zakochali się jurorzy (m.in. Darren Aronofsky i Natalie Portman) tegorocznego Berlinale i nagrodzili film główną nagrodą – Złotym Niedźwiedziem oraz dziennikarze, którzy przyznali mu swoją nagrodę FIPRESCI. Nagrodę odebrała jego siostrzenica. Panahi nie może opuszczać kraju – znajduje się w areszcie domowym.

W Teheranie trwa dzień jak co dzień. Auta suną po zakorkowanych ulicach, kierowcy żółtych taksówek błądzą po gigantycznej metropolii w poszukiwaniu adresów, pod które każą zawieść się pasażerowie. Wśród nich jest jeden wyjątkowy samochód. Wyróżnia go nie tylko to, że jest wyposażony w pasy bezpieczeństwa (w Iranie na porządku dziennym jest to, że taksówkarze odpinają je i chowają w bagażniku, żeby nie uwierały pasażerów), ale też to, że na desce rozdzielczej zamontowano w nim przemysłową kamerę, a za kierownicą siedzi nie kto inny, jak sam Jafar Panahi, reżyser tego wspaniale przyjętego przez krytykę i widzów filmu. Do jego samochodu wsiadają ludzie prości i intelektualiści, przyjaciele i kompletnie nieznajomi, przypadkowe osoby w potrzebie i umówieni na przejażdżkę członkowie rodziny, w tym kradnąca reżyserowi film siostrzenica, Hana Saeidi. Żaden z aktorów nie został wymieniony z imienia i nazwiska w filmie – film powstał nielegalnie. Konsekwencje, które władza mogłaby wysunąć w stosunku do osób zaangażowanych w postanie tego obrazu, mogłyby być poważne.

Film pojawił się na ekranach wybranych kin w maju 2015 roku.

Aby obejrzeć film w Suwałkach, wystarczy wziąć udział w konkursie i udzielić prawidłowej odpowiedzi na pytanie: W którym filmie Jafar Panahi opowiada o swoim konflikcie z irańską cenzurą? Odpowiedzi (wraz ze swoim imieniem i nazwiskiem) prosimy przesyłać na adres: redakcja@niebywalesuwalki.pl KONKURS ROZSTRZYGNIĘTY!