Letnie koncerty, na świeżym powietrzu, mają swój wyjątkowy klimat. I wbrew pozorom opcja „miejsc stojących” jest doskonałą okolicznością. Chyba nie ma osoby, która podczas koncertów w Sali im. Andrzeja Wajdy w Suwalskim Ośrodku Kultury nie usłyszała ze sceny ubolewania artysty, że w taki właśnie statyczny i stateczny sposób jest odbierana muzyka… Dobrą wiadomością jest zatem fakt, iż od niedawna także i chłodniejszą porą organizowane są takie „prawdziwe” koncerty, gdy publiczność ma możliwość żywszego reagowania – tańczenia, kołysania się w rytm muzyki, bawienia się bardziej spontanicznie, ale też przemieszczania się, przejścia w inne miejsce, stanięcia bliżej czy dalej. Te szczególne muzyczne wydarzenia mają miejsce w sali kameralnej SOK-u.
W sobotę, 19 listopada, wystąpiły dwa podmioty wykonawcze – łączy je to, że są to pięcioosobowe składy oraz fakt, że w obu zespołach śpiewają wokalistki. Nieco odmienne są ich style muzyczne – „Rysa” to zespół bliższy muzyce rockowej, wokal jest chwilami nieco gotycki, niebagatelną rolę odgrywa też bas cenionego weterana suwalskiej sceny muzycznej, Andrzeja Jasińskiego (można pokusić się o opinię, że sprawdziłby się w większości polskich składów). Nie sposób nie wspomnieć także o warstwie tekstowej utworów – pełnej emocji, poruszającej i intrygującej. Choć w kontaktach z publicznością można odczuć było nutkę tremy czy niepewności, to muzyczne popisy zdecydowanie spodobały się odbiorcom, zatem nie obyło się bez bisu. A tak tuż przed nim skład grupy przedstawiła wokalistka:
© 2022 Wojciech Otłowski
Grupa „Susz” działa od kilku już lat, zatem „dochowała się” sporego grona fanów. Widać było, że przybyli na koncert doskonale znają utwory zespołu, które niezmiennie potrafią wzruszyć odbiorców, rozkołysać, zachwycić.
Tym razem prezentacja składu odbyła się na początku występu, a dokonali jej wspólnie – gitarzysta i wokalistka:
© 2022 Wojciech Otłowski
Koncert rozpoczął ludowy utwór przedstawiający historię, którą odnajdziemy też w balladzie „Lilije” Adama Mickiewicza. Potem kolejne poetyckie, poruszające melodie i utwory dały przybyłym sposobność przeżycia wachlarza emocji i niezapomnianych muzycznych doznań.
Nie wszystkim przypadł do gustu brak miejsc siedzących, ale takie są przecież skutki pewnej kontroli. Z drugiej strony usunięcie siedzisk paradoksalnie dało Sali Kameralnej nowe życie. Już można stwierdzić, że zainagurowana została nowa, świecka tradycja. Na pierwszym, październikowym koncercie nie byliśmy z powodu – że tak to określmy – klauzuli sumienia (w odróżnieniu od wielu osób, nie będziemy udawali, że nie wiemy o pewnych sprawach). Na następnych należy się nas raczej spodziewać. Ptaszki ćwierkają, że w lutym coś dla siebie znajdą fani starego polskiego punk-rocka.
Wracając do koncertu formacji Rysa i Susz, należy podkreślić dobry sound i ciekawą oprawę świetlną. Za nagłośnienie odpowiadali Kamil Maczułajtus i Leszek Kozłowski, zaś oświetlenie było dziełem Pawła Przekopa. Całość koordynował Grzegorz Krzymiński.
Fotografie – w postaci pokazu slajdów – Wojciech Otłowski
