Aleksandra Miłowieckiego powrót do lat dzieciństwa. Spotkanie autorskie wokół powieści „Barluha”

W czwartkowe (26 czerwca) popołudnie w sali im. Jadwigi Towarnickiej suwalskiej Biblioteki Publicznej można było doświadczyć czegoś niebywałego. Choć dzień był ciepły, to opisy mroźnej zimy 1955 roku dały przybyłym odczuć, jakie warunki panowały w niewielkim domu tuż za byłą pruską granicą. Dodajmy – w bardzo ludnym domu, bo prócz dorosłych gospodarzy mieszkało tam siedmioro dzieci.

Wszystko to za sprawą powieści Aleksandra Miłowickiego „Barluha”. To ona właśnie stała się głównym tematem spotkania, bo opisane w niej wydarzenia miały miejsce na terenie Suwalszczyzny. Nie jest łatwo określić tę książkę, bo choć z jednej strony autor stwierdza, że to autobiografia, to z drugiej przestrzega przed całkowitym utożsamianiem postaci sześcioletniego Krzyśka z nim samym, zaznacza, że jest to jednak kreacja literacka.

Czas powieściowych wydarzeń to niepełne dwa lata: końcówka roku 1955 i rok kolejny. Dlaczego akurat ten wycinek swojego życia w takiej nieco ukrytej formie przedstawił autor? Jak wyjaśnił, wiąże się to z faktem, iż dzieci przeżywają wszystko intensywniej, ich emocje są bogatsze – stąd taki wybór, ale i doświadczenia całej rodziny są ważne, zatem niemała pozycja – gdyż „Barluha” liczy sobie niemal 370 stron – to poruszający obraz życia na wsi w ciężkich latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku.

Pisarz opowiedział o swoich życiowych perypetiach – bo tak niewątpliwie określić można dzieje jego życia. Dramatyczne realia egzystencji „kułaków”, którzy bronili się przed kolektywizacją, za co płacili wysoką cenę, skłoniły Aleksandra Miłowieckiego do ucieczki ze wsi – po drodze była zatem szkoła rolnicza w Dowspudzie, studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a potem – jak sam szacuje – chyba trzydzieści rozmaitych zawodów, których imał się autor w celach zarobkowych. Z tego też powodu wyemigrował, osiem lat spędził w Stanach Zjednoczonych.

Własne doświadczenia to wciąż powracający w twórczości Aleksandra Miłowickiego temat. Na swoim koncie ma kilka wydanych tytułów i we wszystkich wątek autobiograficzny gra pierwsze skrzypce. Tak jest w dylogii poświęconej pobytowi na obczyźnie (to „Dolar” i „Boj”), ale też w innych książkach, które krótko przybliżył przybyłym autor. Niestrudzenie odpowiadał na pytania uczestników spotkania, a padło ich naprawdę dużo, co dobitnie dowodzi zainteresowania tego typu literaturą. Była też oczywiście okazja, by nabyć książki gościa i zdobyć autograf, a także porozmawiać z pisarzem, który po latach powrócił w rodzinne strony, choć zamieszkał w ich okolicy, a mianowicie w… Suwałkach!

Fotografie w postaci pokazu slajdów: Wojciech Otłowski

1 z 37