Wojciech Cejrowski – podróżnik, poszukiwacz ginących plemion Amazonii, dziennikarz, pisarz i publicysta, czasem satyryk i krytyk muzyczny, a z zawodu cieśla opowiada o marzeniach. Cokolwiek robi – zawsze z pasją. Jest jednak jeden wyjątek. „Szczodry w krytyce i oszczędny w pochwałach” nie lubi udzielania wywiadów, więc znalazł na to sposób. Na swojej stronie internetowej umieścił „autorskie wersje wybranych wywiadów” – tych, które uznał za istotne, interesujące, dobre. "Autorskie" oznacza, że wywiad niekoniecznie ukazał się w takiej formie, jaką Cejrowski opublikował w serwisie. Podróżnik nie ma jednak nic przeciwko temu, by pytania i odpowiedzi „natychmiast skopiować i zamieścić w swojej gazecie”. Skoro mamy zezwolenie, licencję, błogosławieństwo i zachętę do brania, kompilowania i publikowana, to do dzieła. Eksperyment czas zacząć.
Na pierwszy ogień "Cogito":
Pana historii nie powinno się opisywać w mediach dla młodzieży, bo dawanie takich wzorców jest niepedagogiczne. Uważa pan, że droga, którą pan obrał jest słuszna?
Wojciech Cejrowski: Co jest niepedagogiczne? Że zarabiam na siebie od szesnastego roku życia? Że nigdy nie miałem sponsorów, ani nie pożyczałem pieniędzy? Że spełniają mi się wszystkie marzenia? Że da się przez 20 lat jeździć po świecie i mieć cały czas wakacje???
Niepedagogiczne jest stawianie na piedestale lenistwa. Żyjemy w cywilizacji, która wyrosła na potężną dzięki nauce i pracy. To trzeba pochwalać…
WC: A co, nie pochwaliłem? Pochwaliłem! Lenistwo jest u mnie siłą napędową – żeby się lenić, muszę stale wysilać szare komórki, musiałem opanować kilka zagranicznych języków, itd… Żeby się lenić, trzeba się strasznie napracować.
Na Amazonce buduje pan ponoć barkę, na której chce zamieszkać. Czy to jedyne marzenie podróżnika, czy też są jeszcze inne?
WC: Mam całe stosy marzeń. Na tym to polega, to o czym rozmawialiśmy na początku. To jest kwestia statystyki – jak Pan ma jedno marzenie, to jest spora szansa, że się nie spełni, ale jak Pan ma ich tysiące, to co chwila spełnia się któreś z nich. Właśnie na tej zasadzie mi się wciąż udaje realizować marzenia – stosuję teorię wielkich liczb i odrobinę wiedzy na temat statystyki.
Teraz kolej na pismo "MŁODZIANKI":
Co chciałbyś powiedzieć młodym ludziom w kontekście tego, że spędzasz 6 miesięcy w ciepłych krajach, a 6 w Polsce?
WC: A co w ogóle można powiedzieć młodym ludziom? Młodzi słuchają siebie. Słyszą starszych, ale słuchają siebie. I uważam, że to jest dobre. Młodość to dobry czas, by słuchać marzeń, zamiast rozsądku. To wcale nie prowadzi na manowce, przeciwnie, marzenia wyzwalają z ciasnoty rozsądku.
I najlepsze na koniec – portal www.pracujemy.pl:
Czy sądzi Pan, że z marzeń i pasji można zbudować swój warsztat pracy? Czy takie przełożenie ma sens? Czy oddając się pracy nie tracimy smaku naszej pasji? A może wręcz przeciwnie, szczęśliwy jest ten, kto właśnie z pasji potrafi się utrzymać?
WC: Niekoniecznie gubimy pasję w pracy. Mnie się udaje moją pasją handlować; w takim dobrym sensie. Naprawdę kocham to, co robię. I robiłbym to za darmo! No ale skoro ktoś uważa, że należy mi się jeszcze honorarium, to je biorę. Istotne jest to, by pasji nie zgubić. A jak to zrobić? Ja mam taki sposób, że często zmieniam zajęcia – jak mnie coś przestaje pasjonować, to ruszam do innej roboty… pasjonującej.
Kiedy narodził się pomysł, by właśnie ze spełniania marzeń uczynić źródło dochodu?
WC: Nie narodził się. To przyszło samo i nie było wynikiem przemyśleń, ani rezultatem świadomego planowania. Większość istotnych zdarzeń w moim życiu była/jest przypadkowa.
Jakiej rady udzieliłby Pan młodemu człowiekowi, który ma sporo chęci i zapału do pracy, ale wciąż pozostaje bez niej? Bezskuteczne poszukiwania, jak je przezwyciężyć i przekształcić w sukces zawodowy.
WC: Pracy nie ma??? Ja tam zawsze znajdowałem i wszędzie!!! Byłem barmanem, przemytnikiem, wywalałem gnój spod koni, byłem cieślą, kierowcą, zbieraczem złomu, rolnikiem, menadżerem grup muzycznych, ogrodnikiem, żebrakiem w mieście Meksyk, przewodnikiem wycieczek, opiekunką do dziecka… Praca jest zawsze, wszędzie i jest jej dużo. Natomiast ludzie często nie maja chęci podejmować tej pracy – wybrzydzają, że to nie dla nich. Ja nigdy nie wybrzydzałem.
Źródło: www.cejrowski.com











