Ojciec, który nie przychodzi na osiemnastkę. Matka, która w dniu ślubu mówi córce, że jest brzydka. Przyjaciółka, która sypia z twoim partnerem. W pierwszym tekście z cyklu „Psycholog z ludzką twarzą” Barbara Paciukanis pisze o ludziach, którzy żywią się naszą energią – i o dniu, w którym w końcu to widzimy.
Otaczamy się bytami, ale…
Przywykliśmy do oceniania ludzi po wyglądzie. Naukowo udowodniono, że osoby atrakcyjne wizualnie podświadomie oceniamy jako dobre i mądre. A to pułapka. Za piękną fasadą kryją się bardzo różne rzeczy.
Niektórzy dostrzegają te zależności od razu. Nazywają rzeczy po imieniu, wbrew hierarchii w domu, szkole czy towarzystwie. Brawo WY.
Innym schodzi pół życia, żeby coś dostrzec… Czemu? Bo nie dowierzają, że najbliższe osoby mogą być zdolne do okrucieństwa. A mogą. I robią to zamaszyście.
- Ojciec, na którego tak się czeka… mimo obietnic nie pojawia się na 18. urodzinach.
- Matka, która powinna pleść najpiękniejszy wianek do ślubu, mówi: „Jesteś tak brzydka, ciesz się, że ktoś cię zechciał”.
- Mąż, który stosuje przemoc finansową – on ma samochód, żona wozi dzieci do przedszkola rowerem w deszczu.
- Najlepsza przyjaciółka, która sypia z twoim partnerem.
- Teściowa, która zawsze traktuje cię z góry.
Pijawki, kleszcze i chochliki
Są piękne, przystojne pijawki, które piją twoją krew z premedytacją i z uśmiechem patrzą, ile jeszcze można z ciebie pociągnąć. Są kleszcze, które nie wiedzą, że cię żrą – to niskie poziomy świadomości, chcą po prostu przetrwać. Są chochliki tak pogubione, że nawet w dobrej wierze zostawiają koślawe ślady na twoim sercu. I tacy, którzy chcą budować siebie twoim kosztem: „Ja jestem OK, ty nie. Biorę, co moje, ty milcz, ugnij się”.
A ty jesz te emocjonalne resztki i cieszysz się z ochłapów. Aż w którymś cudownym momencie olśnienia rosną ci one w ustach tak, że musisz je wypluć. Nie przechodzą przez gardło. Twój organizm mówi: DOŚĆ. Odrzuca to, co cię zatruwa.
Dzień, w którym wszystko widać
Wstajesz. Ocierasz twarz. I dociera do ciebie, co tak naprawdę się działo. Że odbierałaś ludzi przez swój własny, piękny pryzmat i nie mogłaś zrozumieć, dlaczego po drugiej stronie jest tyle brudu.
Aż pewnego zwykłego z pozoru – a w prawdzie najpiękniejszego – dnia stajesz i zyskujesz jasność. Widzisz to wszystko tak wyraźnie jak nigdy dotąd.
Życzę tego momentu wszystkim, którzy tkwią w matni. Wtedy staje się jasne, kim jesteś ty, co wnosisz, a kim są postacie po drugiej stronie. To cholernie trudne, ale tak bardzo uzdrawiające.
Dziękuję w gabinecie za te wszystkie wzruszające historie. Dziękuję losowi za te trudne lekcje. Wychodzę z tego mocniejsza. I zawsze… zawsze po Waszej stronie.
Jeśli czujesz, że ten tekst opisuje twoją codzienność i masz już dość „jedzenia resztek”, pamiętaj, że nie musisz być w tym sama ani sam. Gabinet psychologiczny to miejsce, gdzie powoli, bezpiecznie i na twoich warunkach zdejmujemy te toksyczne powłoki. Jestem tu, by ci pomóc.
Barbara Paciukanis – psycholog, pedagog, terapeutka TSR i trenerka ART. Więcej tekstów autorki znajdziesz w cyklu Psycholog z ludzką twarzą.











