Prawie rok pracy za murami zakładu karnego we Wrocławiu Agnieszka Prusak poświęciła na stworzenie cyklu 200 czarno-białych fotografii ujętych pod jednym tytułem „Blow Up”, czyli „Powiększenie”. Wycinek tej ekspozycji dostępny jest w Suwalskim Ośrodku Kultury.
W roku 1925 roku Ludwik Hartwig stworzył fotograficzny reportaż o więzieniu na Zamku w Lublinie. Socjologiczne spojrzenie na miejsce odosobnienia i kary za przewiny prezentuje teraz Agnieszka Prusak. – Moi bohaterowie żyją, oddychają i czują, mają czas, ale czy my mamy ten czas? W więzieniu fotografowałam ich około 11 miesięcy i jestem z powiększonym bagażem – tak o cyklu mówi autorka. Prusak nie pojawiła się na wernisażu w Suwałkach, o wystawie w jej imieniu opowiadał Andrzej Zujewicz.
Na ekspozycję składa się kilka elementów – powiększone i odbite na płótnie kadry, wojerystyczne w swoim charakterze fotoreportaże ze spacerniaków, niewielka instalacja – kartoteka z portretami osadzonych, umieszczona w drewnianej skrzynce, którą Prusak otrzymała od skazanego.
Czarno-biała opowieść zbudowana jest na bazie gry światła i cienia, a także kontrastów. Fotografie opowiadają pewną historię, bez wymuszania ocen osób ze zdjęć. – Wielu osadzonych próbowało grać przede mną kogoś innego – przyznaje w którejś z rozmów Agnieszka Prusak. – Jednak te pozerskie foty w ogóle mnie nie interesowały. Po ich odrzuceniu pozostały obserwacje, w których skazani obnażają swoją twarz. Często są bezbronni, zagubieni, słabi. Nie chcą być takimi widziani, ale zgodzili się na wystawienie tych zdjęć. Nie traktuję wystawy jako oczyszczenia, formy wybaczenia i zmazania win, ale jest to, moim zdaniem, pierwszy krok do zrozumienia ich losu – podkreśla Prusak. Kontakt ze światem zewnętrznym (artystką) był formą bardzo nietypowej terapii osadzonych.
Fotografie tworzące cykle „Blow Up” i „Blow Up II” prezentowane były we Wrocławiu i Łodzi. Inne zdjęcia Agnieszki Prusak można znaleźć także w „Polityce”, „Wysokich Obcasach”, „Gazecie Wyborczej”, „National Geographic”.
Agnieszka Prusak – absolwentka wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa (2003 rok) w pracowni profesora A. Dymitrowicza. Autorka wystaw, projektów i akcji autorskich. Od kilku lat zajmuje się fotografią, podejmując tematy zaangażowane społecznie.
Organizuje projekty społeczno-kulturalne, m.in. „Lekcje Kultury”, plenery i warsztaty malarskie, dzięki czemu prawie cztery tysiące osób niepełnosprawnych zwiedziło Panoramę Racławicką, Muzeum Narodowe, uczestniczyło w spektaklach i przedstawieniach w Teatrze Polskim i w Operze Wrocławskiej. Od dwóch lat prowadzi również autorskie multimedialne wykłady „Ze Sztuką w Szpitalu” (wykłady z zakresu historii i technik malarstwa różnych nurtów), realizowane w Domach Pomocy Społecznej, Zakładach Opiekuńczych, dla osób niepełnosprawnych ze względu na schorzenia oraz dla grup zagrożonych i wykluczonych ekonomicznie ze społeczeństwa.
Prowadziła autorski projekt plastyczny „Szpital w kolorze” realizowany w Zakładzie Karnym Nr 1 we Wrocławiu przy ul. Kleczkowskiej, gdzie na terenie więziennej pracowni plastycznej uczyła osadzonych historii sztuki, technologii malarskich i malowania a stworzone przez nich prace w postaci obrazów – kopii dzieł impresjonistów i prac rzeźbiarskich, trafiały na oddziały szpitalne, ciesząc pacjenta kolorem w codziennej szpitalnej szarości.
Autorka wystaw indywidualnych i zbiorowych, między innymi „Wakacje w mieście” – pokazujące dzieci ze śródmieścia, „Blow Up” – pokazujące życie więźniów w Zakładzie Karnym, „Wariant 0”- „ciepłe” strony Śródmieścia.
Fot. Niebywałe Suwałki
