Masz tyle, ile ci potrzeba – o to właśnie chodzi w poczuciu obfitości. (…) Kłopot z obfitością polega na tym, że się z nią nie rodzimy. Możemy się jej nauczyć od rodziców, nauczycieli, mentorów. Jeżeli w domu będziemy nieustannie konfrontowani z poczuciem braku na płaszczyźnie materialnej i emocjonalnej – możemy tego poczucia nie zaznać – pisze w najnowszym numerze magazynu „Coaching” Krystyna Romanowska.
(…) Kapitalistyczna filozofia zakłada, że dzielenie się nie jest najskuteczniejszą formą bogacenia się. „A przecież mamy tyle żywności, że nikt nie powinien głodować. Nie chcemy, żeby każdy mieszkaniec Ziemi żył w luksusie, chodzi nam o to, żeby każdy z nas miał w sobie poczucie obfitości” – przekonują autorzy „Dostatku” – Peter Diamandis i Steven Kotler. „Chodzi o to, by nie ulegać informacjom pokazującym świat, gospodarkę i człowieka w kategorii braków, ale pamiętać, że człowiek jest twórczy i to od niego głównie zależy, co będzie się działo dalej.
Paul Zane Pilzer, ekonomista i doradca dwóch amerykańskich prezydentów, w książce Nasz dobrobyt bez granic namawia, aby nie patrzeć na różne zjawiska, a na gospodarkę przede wszystkim, jak na pizzę czy tort, którego zjedzony przez jedną osobę kawałek powoduje, że inni mają mniej. Jeśli już koniecznie chcemy posługiwać się taką metaforą, wyobraźmy sobie tort lub pizzę, które się wciąż odnawiają. To bardzo ważne, aby tak patrzeć na rzeczywistość i na człowieka, bo to buduje chęć szukania rozwiązań i działania” – pisze Iwona Majewska-Opiełka w „Logodydaktyce”.

(…) Poczucie obfitości na poziomie świadomym można zbudować przez weryfikowanie informacji, które do nas docierają, uzupełnianie ich o własną wiedzę. Szukajmy dowodów na obfitość tego świata. Cieszmy się np. z nowego placu zabaw przed blokiem, zamiast zrzędzić: „Ale długo im zajęło naprawianie tych urządzeń”. „Poczucie obfitości można zbudować poprzez jak najczęstsze koncentrowanie się na tym, co się ma, a dopiero potem szukanie tego, co mieć by się chciało. Dotyczy to zarówno spraw materialnych, jak i skutecznego działania, czy nawet doskonalenia siebie – radzi autorka „Logodydaktyki”.











