Mają za sobą debiutancki album „Change”, prawie 120 tysięcy odtworzeń na YouTube i świeży teledysk. 28 listopada THETA po raz pierwszy wyjdzie na scenę – w dawnym kinie Bałtyk w Suwałkach, razem z białostockim zespołem Etherios. O nazwie wziętej od fal mózgowych, o płycie, która jest zapisem przemiany, i o utworze napisanym po śmierci mamy rozmawiamy z Jędrzejem, autorem muzyki zespołu.
Skąd nazwa THETA? Fale theta to stan między snem a jawą. Czy to jest miejsce, z którego gracie?
Jędrzej: Nazwa przyszła do mnie w czasie, kiedy próbowałem odnaleźć siebie. Dużo wtedy medytowałem i któregoś dnia trafiłem na pojęcie fal mózgowych theta. Zacząłem o nich czytać, potem zgłębiać symbolikę greckiej litery Θ i jej związek ze słowem „Thanatos”, czyli śmierć. Coś mi wtedy zaskoczyło. Trudno to dokładnie wyjaśnić, ale od razu poczułem, że tak właśnie powinien nazywać się ten zespół.
To zresztą dłuższa historia, bo Marcin, nasz wokalista, od około dwudziestu lat zgłębia dźwięk i jego duchowy wymiar. Ta nazwa ma więc osobiste znaczenie dla nas obu, choć każdy doszedł do niej własną drogą.
Więc tak – przestrzeń między snem a jawą dobrze oddaje to, co gramy. W naszej muzyce jest miejsce na odpłynięcie, zatrzymanie się i zajrzenie w siebie. Spokojniejsze fragmenty pozwalają wejść głębiej, a te mocniejsze dają ujście temu, co w tej głębi znajdujemy.
Od premiery „Change” minęło kilka miesięcy. Co się zmieniło przez ten czas – w was i wokół was?
Największa zmiana to chyba świadomość, że ta płyta żyje już poza mną. Ktoś jej słucha, pisze o niej, odnajduje w niej coś własnego. Coś tak osobistego okazuje się bliskie komuś, kogo zupełnie nie znam.
Druga ważna zmiana to ludzie. Znalazłem naprawdę wspaniałe osoby, które wkładają serce w to, żeby razem tworzyć Thetę. Adam Granoszewski, który pomimo problemów ze słuchem jest wybitnym gitarzystą — świetnie się uzupełniamy. Michał Tylenda dopiero zaczął swoją przygodę z gitarą basową, ale szybko się uczy i widzę w nim duży potencjał. Ilnur Gafarov, którego spotkanie odmieniło losy THETY. I Marcin Tylenda, z którym tworzę i przyjaźnię się od ponad piętnastu lat. Przez ten czas wiele razem przeżyliśmy, a muzyka zawsze była ważną częścią naszej relacji. Znamy się i rozumiemy na tyle dobrze, że często nie potrzebujemy wielu słów, żeby wiedzieć, co chcemy wspólnie wyrazić.
Cieszy mnie dobry odbiór naszej muzyki i to, że efekty lat pracy zaczynają docierać do słuchaczy. Przekroczyliśmy już 100 tysięcy odtworzeń na YouTube. To daje nam mnóstwo motywacji.
„Change” to osiem utworów. To jedna opowieść czy osiem osobnych historii?
Jedna historia podzielona na osiem rozdziałów. Niektóre utwory mają już kilka lat i niosą bardzo osobiste przemyślenia, doświadczenia i emocje, które towarzyszyły mi przez ten czas.
Kolejność ma znaczenie. Zaczynamy od „Void” – pustki, która jest punktem wejścia w tę opowieść. Potem przechodzimy przez kolejne etapy przemiany, aż docieramy do „Lakes”, czyli do spokoju po tym wszystkim. Dla mnie ta płyta jest zapisem drogi, którą sam przeszedłem.
W „Endless” śpiewacie: „Small spark. Big dark”. Co jest tą iskrą, a co tą ciemnością?
Na to pytanie powinien odpowiedzieć Marcin. Myślę jednak, że iskrą może być obecność, jedno zdanie, mały czyn — albo nawet sama chęć, żeby spróbować jeszcze raz.
A ciemność? To moment, w którym problemy zasłaniają nam perspektywę i drogę dalej. I wtedy pojawia się iskra. Sam fakt, że istniejemy, wystarczy, żeby zrobić następny krok.
Piszecie po angielsku, a jesteście polskim zespołem. Skąd ta decyzja?
Angielski pozwala dotrzeć do większej liczby słuchaczy. Post-metal to niszowy podgatunek metalu, a jego odbiorcy są rozsiani po całym świecie.
Liczy się też samo brzmienie języka. W naszej muzyce głos jest również instrumentem. Ważny jest rytm, oddech, nawet sposób, w jaki wykrzykuje się słowo.
Kto pisze teksty, a kto muzykę? Jak wygląda u was praca nad utworem?
Muzykę piszę ja, a teksty powstają we współpracy z Marcinem. Dużo pracy odbyło się w domowym studiu naszego perkusisty, Ilnura. Album nagraliśmy sami, a miks i mastering zrobił Ilnur. Dzięki temu mieliśmy czas, żeby płyta zabrzmiała dokładnie tak, jak chcieliśmy.
Sam dobry riff to dopiero początek.
Który utwór był najtrudniejszy do nagrania albo do napisania? Dlaczego?
Dla mnie „Abyss”, który napisałem po śmierci mamy. Praca nad nim oznaczała powrót do bolesnych wspomnień i trudnych emocji. Tekst jest skierowany bezpośrednio do niej. Są w nim słowa, które nigdy nie wybrzmiały, choć powinny.
Wylanie tego wszystkiego w muzykę pozwoliło mi napisać „Time” – pożegnanie z samą żałobą. „Time” to świadomość, że trzeba iść dalej, chociaż strata wciąż jest częścią ciebie.
Sytuujecie się gdzieś między ambientem, rockiem progresywnym a metalem. Jak sami nazwalibyście to, co gracie?
Najbliżej nam do post-metalu. To o tyle ciekawy gatunek, że mogę w nim zmieścić wszystko, czego potrzebuję, bez zamykania się na cokolwiek. Najważniejsze są dla mnie emocje, które niesie utwór. Czasem potrzebuję do tego krzyku i mocno przesterowanych gitar, a czasem wystarczy kilka dźwięków i cisza pomiędzy nimi.
Co planujecie na najbliższe miesiące?
Mamy już kilka gotowych kompozycji. Nie chcę zdradzać szczegółów, ale po Nowym Roku na pewno pojawi się nowa muzyka. „Change” miało premierę niedawno, właśnie wydaliśmy też nowy teledysk.
Na początek chcemy zagrać kilka koncertów, żeby „Change” mogło wybrzmieć na żywo. Pierwszy już 28 listopada w Suwałkach, w dawnym kinie Bałtyk (o godz. 18:30), razem z zespołem Etherios z Białegostoku. Wtedy będzie można po raz pierwszy zobaczyć i usłyszeć nas na scenie.
Na koniec: gdzie was słuchać i jak was wspierać?
„Change” jest na naszym kanale YouTube, na Bandcampie i we wszystkich serwisach streamingowych. Na naszej stronie można kupić album w wersji fizycznej i merch.
Bardzo pomaga nam udostępnianie utworów, polecenie nas znajomym i przyjście na koncert. Jesteśmy niezależnym zespołem, więc dzięki takim gestom nasza muzyka może docierać dalej.
Dziękujemy za rozmowę.











