Zaprezentowany we wtorek, 17 listopada w Sali im. Andrzeja Wajdy film „Śniłem tylko przyszłość” to żywy i pełen emocji portret artysty kamery. Reżyserka – Joanna Rożen-Wojciechowska stworzyła film zgodnie z zasadami, które przyświecały wielkiemu mistrzowi. On cenił filmy krótkie, zatem i ten do takich należy, jest w nim kwintesencja wydarzeń, to co najważniejsze, znaczące.

© 2026 Wojciech Otłowski
Wielu osobom wybitny reżyser kojarzy się z ekranizacjami klasycznych już utworów – „Wesela”, „Ziemi obiecanej”. „Brzeziny” i „Panien z Wilka”, „Smugi cienia” czy inscenizacją „Umarłej klasy”. Te dwa ostatnie obrazy datowane są na 1976 rok, ale w tym też roku powstaje „Człowiek z marmuru”, film przełomowy, którym Andrzej Wajda wkracza do świata spraw aktualnych, współczesnych. Od tego momentu jego twórczość zyskuje ten aspekt, takie będą też kolejne wyreżyserowane przez niego obrazy. Polityka wkracza też w jego życie prywatne, zostaje senatorem, reprezentuje ówczesne województwo suwalskie. Widzimy go jako działacza Solidarności i zdobywcę Oscara za całokształt twórczości.
Niespełna godzinny film prowadzi nas przez wydarzenia, pokazuje coraz większe zaangażowanie Andrzeja Wajdy, a komentarzem do oglądanych fragmentów dokumentalnych są słowa samego reżysera, zapisane w wielotomowych „Notesach” spostrzeżenia, myśli, emocje. W filmie wygłasza je Agnieszka Holland, a wybór tej właśnie osoby podyktowany został szczególnymi relacjami, bliską współpracą.
Po projekcji rozmowę z Joanną Rożen-Wojciechowską (reżyserką), Marią Krauss (producentką) oraz Agnieszką Morstin (współredaktorka „Notesów”) poprowadził krytyk filmowy, Artur Cichmiński.

© 2026 Wojciech Otłowski

© 2026 Wojciech Otłowski

© 2026 Wojciech Otłowski

© 2026 Wojciech Otłowski
Jak zdradziła reżyserka, Joanna Rożen-Wojciechowska, jej związki z osobą Andrzeja Wajdy są wielorakie – już w młodości zachwycała się „Człowiekiem z marmuru” i marzyła o zostaniu „drugą Agnieszką”, uwielbiała też inne filmy, które – jak mówi: „uczyły ją historii Polski”. W czasie studiów bardzo często reżyser proszony był o jurorowanie w konkursach dla młodych twórców – i nigdy nie odmawiał. Zatem naturalna była chęć uczczenia jego dokonań – w ramach roku mu poświęconemu – właśnie takim filmowym esejem.

© 2026 Wojciech Otłowski
Dodajmy, że powstał on w bardzo krótkim czasie – analogicznie jak i same dzieła reżysera, gdyż celem było uczczenie setnej rocznicy urodzin, chęć, by w roku poświęconym Wajdzie taki prawdziwy portret mógł być hołdem dla niego.
Spotkanie było też okazją do zadania pytań, podzielenia się refleksjami czy wspomnieniami. Przy tej okazji, wspomniano jak Andrzej Wajda sprawował w Suwałkach funkcję senatora. Nie zabrakło wątku ukazania w filmie starej muszli koncertowej w Parku Konstytucji 3 Maja.
Fotografie w postaci pokazu slajdów: Wojciech Otłowski
W hołdzie Andrzejowi Wajdzie – promocja albumu i otwarcie wystawy w Suwalskim Ośrodku Kultury
Nagrody, podziękowania, wzruszenia -uroczyste zakończenie 6. F.F. „Wajda na nowo”
Wajda przypomina: Czy reżyser z daleka zrozumie prostego człowieka?











